ایجاد یک کریدور بشردوستانه به کوبانی

در 16 سپتامبر 2014، دولت اسلامی محاصره کوبانی در سوریه را آغاز کرد که شهری عمدتا کردنشین در مجاورت مرز ترکیه است. نیروهای کرد تقریباً با مشکلات غیرممکن روبرو بودند، به ویژه از آنجایی که گاردهای مرزی ترکیه به جنگجویان داعش اجازه عبور از مرز را دادند تا از کردها خارج شوند. ویدئوهای مربوط به آن زمان حتی نشان می دهد که تروریست های داعش از داخل خاک ترکیه به سمت کردهایی که برای شکستن محاصره می جنگند شلیک می کنند. به رسمیت شناختن در داخل واشنگتن مبنی بر اینکه ترکیه، جدای از انکارهای دیپلماتیک آن، به طور پنهانی از دولت اسلامی حمایت می کند، باعث شد تا پنتاگون مشارکت خود را با نیروهای کرد آغاز کند. پس از چهار ماه، یگان های مدافع خلق کرد پیروز شدند. اتحاد ایالات متحده با کردهای سوریه به کهن الگوی مشارکت موفق بین ارتش صنعتی و یک نیروی بومی تبدیل شد.

من بعد از پیروزی کردها از کوبانی دیدن کردم. بخشی از شهر مجاور مرز ترکیه ویران شده است. این تا حدی یادبودی برای آموزش نسل بعدی در مورد وحشت واقعی محاصره بود و تا حدی عملی بود، زیرا هنوز تک تیراندازان ترک در آن سوی مرز به سمت مردان، زنان و کودکان شهر شلیک می کردند. کمی جلوتر در جنوب، کردها، مسیحیان و اعراب شهر را بازسازی کرده بودند. دختران دبستانی و راهنمایی به تنهایی از کلاس به خانه رفتند، که نشانه امنیت کاملی بود که مردم محلی از آن برخوردار بودند.

گورستان کردها با قبر صدها مرد و زن – که بسیاری از آنها هنوز در سنین نوجوانی بودند – که نه تنها برای محافظت از کوبانی، بلکه سوریه و نظم لیبرال علیه کسانی مانند دولت اسلامی که خلافت الگوبرداری از نظم قرون وسطی را جایگزین آن می کردند، جان باختند، به خوبی نگهداری می شد.

امروز نیروهای اسلامگرا با پرچم ارتش سوریه و با هدایت اطلاعات ترکیه بار دیگر کوبانی را محاصره کردند. در حالی که تام باراک، سفیر رئیس جمهور دونالد ترامپ در ترکیه و فرستاده ویژه در سوریه، ممکن است در مورد فضیلت وحدت صحبت کند، وحدت تحت یک دستور اسلام گرایان که زنان و اقلیت ها را تحت سلطه خود در می آورد نه ثبات، بلکه هسته شورش را فراهم می کند. ترامپ، باراک و مارکو روبیو وزیر امور خارجه باید خجالت بکشند و شرم کنند که متحدانشان را نیروهای سوری خطاب کنند که اکنون زنان را از ساختمان ها پرتاب می کنند، زندانیان را سر می برند و قیطان دختران و گوش مردان را می برند.

شرم به طور فزاینده ای مفهومی گمشده در واشنگتن است، اما هنوز برای کاهش آسیبی که تصمیمات باراک به بار آورده است دیر نیست. نیروهای سوری اکنون کوبانی را محاصره کرده اند. رئیس جمهور احمد الشراع، هیئت تحریر الشام و رجب طیب اردوغان رئیس جمهور ترکیه این را درک می کنند. واردات معکوس کردن پیروزی کردها در کوبانی. بیش از 150000 کرد، عرب و مسیحی بار دیگر در محاصره هستند. نیروهای تحت حمایت ترکیه بار دیگر کمک، گاز و غذا را مسدود می کنند. در حالی که اسرائیل و جامعه بین‌الملل در طول جنگ اسرائیل با حماس تدارکات بشردوستانه را به غزه می‌فرستادند، امروز کوبانی از گرسنگی می‌میرد. چهار کودک در حال حاضر یخ زده و مرده اند. 80 درصد از ساکنان کوبانی فاقد آب سالم هستند. گلوله باران سوریه و قطع برق به این معناست که بیمارستان ها و مراکز پزشکی زیر 10 درصد ظرفیت کار می کنند. تشدید بیشتر بحران، ورود 18000 غیرنظامی است که از تصرف رقه و تبقه توسط جهادگران فرار می کنند.

دفتر کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان (UNHCR) در حال سازماندهی کاروان های اضطراری است – یک بار دیگر تاثیر واقعی پول ایالات متحده سرمایه گذاری شده در آن سازمان را ثابت می کند – اما ایجاد یک کریدور دائمی و نهادینه شده ضروری است. غزه رویه‌هایی برای بازرسی‌ها و انتقال انسان‌دوستانه داشت که علی‌رغم بحث‌هایی که توسط برخی گروه‌های مترقی و روزنامه‌نگاران با بودجه قطر دامن می‌زد، نه تنها عدم گرسنگی در غزه را تضمین می‌کرد، بلکه تقریباً عرضه مداوم آن را تضمین می‌کرد. رئیس جمهور جو بایدن حتی یک اسکله شناور برای تخلیه آذوقه ساخت.
وضعیت اکنون در کوبانی بسیار بدتر از غزه است. پس سوال این است که چرا یک کریدور بشردوستانه را نهادینه نمی کنیم تا به کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل اجازه دهد تا تدارکات اضطراری را تحویل دهد. اگر هدف الشرع و اردوغان صرفا گرسنگی دادن به کردها و مسیحیان نیست، نباید مخالفت کنند.

ترامپ و روبیو علیه هدف قرار دادن مسیحیان در نیجریه صحبت کرده اند. ترکیه و الشرع اکنون در سوریه نیز چنین می کنند. اوضاع بد است. سوال این است که آیا ترامپ و روبیو برای پاک کردن آشفتگی باراک اقدام خواهند کرد یا اینکه مالک میراث او خواهند شد و اجازه خواهند داد که کوبانی به سربرنیتسا سوریه تبدیل شود.